Kiełzno należy oceniać przez pryzmat budowy anatomicznej konia. Jego optymalne działanie można zyskać tylko w powiązaniu z czynnością grzbietu. Grzbiet jest ośrodkiem ruchowym konia. Kiedy na skutek opędzania przez jeźdźca koń podstawia tylne nogi, może opuścić szyję, rozciągnąć się i szukać oparcia na wędzidle i na miękkiej ręce jeźdźca. W chwili, kiedy ma to miejsce, poprzez mięsień karku oraz więzadło karkowe, jak również więzadła kręgosłupa, wskutek działania siły ciągowej, całość grzbietu unosi się i stabilizuje.
Mięśnie grzbietu mogą teraz pracować swobodnie, przenosząc poprzez elastyczne naprężenia i rozprężenia siły generowane w tylnych nogach na łączny ruch zwierzęcia.

Ręka jeźdźca ma ogromny wpływ na miękkie, elastyczne, zrównoważone i ciągłe oparcie na wędzidle i wodzach. Stabilność ruchów konia może przemieścić się w i do ręki tylko wtedy, jeśli jeździec umiejętnie go popędza, poprawnie siedzi, potrafi skłonić konia do dynamicznego podstawiania tylnych nóg oraz jego dosiad nie obciąża grzbietu konia. Dopiero wtedy ręka może odbierać, przepuszczać i przekształcać energię ruchu.
To tylko ogólny zarys, mający na celu wskazanie, że uzyskanie optymalnego działania kiełzna jest możliwe jedynie wtedy, kiedy technika jeźdźca jest dopasowana do budowy anatomicznej konia.